Question
दिलेल्या शीर्षकावरून कथा तयार करा.

Answer

करावे तसे भरावे.

     सोनापूर गाव नावाप्रमाणेच सोन्यासारखे सुंदर होते. निसर्गाने जणू काही मुक्त हस्ताने सौंदर्य उधळले होते या गावावर. गावातून एक नदी वाहत होती. याच छोट्याशा गावात रामू नावाच्या एका शिंप्याचे दुकान होते.
     गावात एकदा सर्कस आली. सर्कशीतला हत्ती रोज नदीवर स्नानासाठी जाई. जाताना तो शिंप्याच्या दुकानापाशी थांबे. शिंपी त्याला रोज काही ना काही खायला देत असे. मग हत्तीसुद्धा खूश होऊन त्याला सोंडेने सलाम करीत असे.
     एके दिवशी, शिंप्याच्या मनात विचार आला की, आपण या हत्तीची गंमत करावी. नेहमीप्रमाणे हत्ती नदीवर जाताना शिंप्याच्या दुकानाजवळ आला. पण आज मात्र खाऊ देण्याऐवजी त्याने हत्तीच्या सोंडेला सुई टोचली. अरेरे! बिचारा हत्ती! वेदनेने कळवळला, पण आपले दुःख बिचाऱ्या मुक्या जनावराला व्यक्त करता येईना. तो तसाच पुढे नदीवर गेला. मनात मात्र शिंप्यावरचा राग धुसफुसत होता. त्यानेही रामूला धडा शिकविण्याचे ठरविले.
     आंघोळ करून झाल्यावर हत्तीला युक्ती सुचली. नदीजवळच एक घाणेरड्या पाण्याचे डबके होते. त्याने ते घाणेरडे पाणी आपल्या सोंडेत घेतले व तो शिंप्याच्या दुकानाजवळ परत आला. शिंपी कपड्यांचा पसारा काढून कपडे शिवत बसला होता. त्याने ते सोंडेतले घाणेरडे पाणी शिंप्याच्या दुकानातील सर्व कपड्यांवर उडवले. अशाप्रकारे त्याने शिंप्याला चांगलाच धडा शिकवला.

Need a full question paper?

Generate a complete, print-ready paper with questions like this in minutes — across 16+ boards, with answer keys.

Start Generating Free

Similar questions

खालील अपूर्ण कथा पूर्ण करून लिहा. दिलेली कथा लिहून घेण्याची आवश्यकता नाही.
Image
खाली दिलेल्या मुद्द्यांवरून कथा तयार करा. कथेला योग्य शीर्षक देऊन तात्पर्य लिहा.
मुद्दे : श्रीमंत म्हातारा -दोन नोकर - कोंबडा आरवला की म्हातारा उठे - नोकरांना उठवूणे काम करायला सांगे - नोकरांनी विचार करून कोंबड्याला मारणे - म्हाताऱ्याचे वेळी-अवेळी उठणे - नोकरांना उठवणे - नोकरांना पहिल्यापेक्षा जास्त काम - पश्चाताप तात्पर्य.
खालील शब्द गुंफून एक छानशी कथा तयार करा.
कथेला शीर्षक दया सिंह - उंदीर - शिकारी - जाळे.
कथेचा उत्तरार्ध दिला असता पूर्वार्ध लिहा. कथेचा उत्तरार्ध.
      तो अंग झटकून उभा राहिला. तोंड वर करून कावळ्याकडे बघून म्हणाला, "कावळे दादा, कावळे दादा, अहो! किती दिवसांनी दर्शन दिलेत". कावळा गंमत म्हणून कोल्ह्याकडे कडे बघू लागला. तसा कोल्हा पुन्हा म्हणाला. "अहो कावळेदादा, काय तुझे रूप, किती छान-छान तुमचे पंख, किती बळकट तुमचे पाय, किती बाकदार, शानदार तुमची चोच आणि हो तुमचा गळा, तुमचा आवाज किती किती मधुर, किती गोड आहे. किती दिवसात तुमचं गाणं ऐकलं नाही! खरंच कावळेदादा, म्हणा ना एक सुंदरगाणे. कावळेदादा एक गाणं म्हण ना रे." कोल्हयाने पुन्हा पुन्हा विनंती केली. कावळा विचारात पडला. प्रथमच त्याची कोणी इतकी स्तुती केली होती. कावळा खूश झाला. कोल्हयाने ओळखले थोडी आणखी स्तुती केली तर कावळा नक्की तोंड उघडेल.
      कोल्ह्याने आता कावळ्याने गाणे गावे म्हणून हट्टच धरला. एवढी स्तुती ऐकून कावळ्यालाही राहवले नाही. त्याने गाणे म्हणण्यास सुरुवात केली आणि 'साऽऽरे' म्हणण्याच्या आधीच तोंडातला मासा खाली पडला. भुकेलेल्या कोल्हयाचे काम फत्ते झाले. त्याने तो मासा उचलला व खाऊन टाकला. कावळा बिचारा गातच होता. पण कोल्हा होता कुठे ते गाणे ऐकायला ! तो तर केव्हांचा पळून गेला होता दुसऱ्या मुर्खाच्या शोधात.
तात्पर्य : खोट्या स्तुतीला फसू नये. स्वार्थासाठी लबाड लोक खोटी स्तुती करतात. खोट्या स्तुतीवर विश्वास ठेवू नये.
शीर्षक: लबाड कोल्हा, मुर्ख कावळा.